Slotakkoord
<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>
Zoals beloofd een verhaalvan mijn laatste weken in het Bijbelhuis.
Ik zal de voorbereidingenmaar achterwege laten aangezien dat niet al te interessant is.
Enfin, op 17 juli kwam eenhele delegatie Nederlanders naar Antwerpen om als leiding te helpen bij hetGezinskamp. Een klein weekend lang voorbereidingen naast elkaar leggen,kennismaken, bidden en plezier maken.
Dan eindelijk maandag. Ikmet het busje mensen thuis ophalen die je verbazen met de hoeveelheid bagagedie je voor vier nachten kunt meenemen…
Alles verzameld stonden erongeveer 120 mensen voor het Bijbelhuis te wachten op twee grote bussen die hennaar Zuid-Nederland zouden brengen.
Ikzelf vertrok in een kleineauto in het gezelschap van twee Afghanen.
Aangekomen op plaats vanbestemming troffen we een zeer grote boerderij met genoeg ruimte voor iedereen.En dat was ook zeker nodig! We hadden een aantal grote grasvelden, waarop bijsommige voetbalgoals waren geplaatst, en daar konden de tieners en kinderenzich naar hartenlust uitleven. We beschikten ook nog over een grote“muziek-kelder”. Daar hadden we een podium gemaakt en vond behalve wat kleinevieringen en een bonte avond, ook iedere ochtend de Bijbelstudie van de tienersplaats.
Nu was ik dat weekjeverantwoordelijk voor de tieners. Hierdoor kreeg ik sterk de drang om laternaar bed te gaan dan zij deden en iets eerder op te staan dan zij ’s ochtendsdeden. Dat laatste viel nog wel mee in verhouding tot het eerste……
Enfin, na een week langzonder al te veel slaap, maar vol van sport, spel en “Gaan voor Go(u)d” kon iksamen met de rest van het team verblijd en ietwat vermoeid terugkeren naarAntwerpen om daar te beginnen aan de VBC.
Een hele opluchting om eenkleine lading frisse Hollandse jongeren te zien in het Bijbelhuis die spontaanalles opruimen wat je van een kamp mee terug wist te slepen. Vooral voorGerdien moet de aanblik van zoveel mensen die rommel opruimden een verlichtingvan het hart zijn geweest. Mijn bij tijd en wijle over ijverige mede diaconaalwerker heeft dan ook besloten dat er nog een jaar nodig was om het Bijbelhuisop te ruimen. Dus ik zal de enige dia zijn die dit jaar vertrekt.
De zondag was mijn laatsteviering. Trouw als ik was had ik er zelden één gemist. Aan het eind werd nogeven meegedeeld dat dit mijn laatste keer was. Tot mijn opluchting kreeg ik vanvele een negatieve reactie dat ik hen zou verlaten. Hier en daar een handdrukof een omhelzing om afscheid te nemen. (Ik kom nog wel eens terug.) Afscheidnemen is niet iets waar ik goed in ben.
Maar de VBC begon dus. DeVakantie Bijbel Week. Vol verwachting van het eerste woordje stapte ik devertrouwde zitzolder op om door te gaan spreken wie wat zou gaan doen die week.Met zoveel mensen (zestien in totaal) moest die VBC een eitje worden! De eenzou zich richten op een verhaal, de ander op het aanleren van een Bijbelteksten weer een ander coördineerde de uitstappen van die week.
En zo ging het. Ik haalde dehele week kinderen op uit de wijk die zich daarna vermaakten met wat bekendebordspellen en een voetbaltafel. Om daarna te luisteren naar een Bijbelverhaalen een korte sketch aan te zien. Ook het zingen mocht natuurlijk niet ontbrekenvoordat we met z’n allen de bus instapten. Een dagje speeltuin of zwembad. Eenkeertje binnen en buiten om zo de kinderen een onvergetelijke week te geven.
Zelf vermaakten we ons ookwel ’s avonds en zo kwam ook de V voor mij weer terug. Want de hele dag metzoveel kinderen op stap zijn is niet altijd even ontspannend.
En na een ontspannen weekendwaar ik kon genieten van een rustige zondag, zonder zelf eens te moeten draven,kwam dan het moment om mijn spullen in te pakken. En zo komt het dat ik nu ’savonds laat een verslag schrijf in een vrijwel lege kamer. Zojuist even kortafscheid genomen van het team. Nog altijd iets waar ik niet goed in ben. Ook deArabieren zouden er bij zijn, maar wegens auto pech waren die rijkelijk telaat. Ik ben in ieder geval ontroerd door de mannen. Een kaartje van hen. Maareen bedankje dat ik niet had verwacht. Het is niet fijn om al die Turkse,Assyrische en de hele Arabische Liga achter te laten. Het is fijn om gemist teworden, maar het is niet fijn te worden gemist. Ik zal dus zeker nog eensterugkeren!
